eightdaysaweek

tamamen keyfi bir kararla italyanca öğrenmeye başladım. istikrarım ne kadar sürer, dile olan yeteneksizliğim italyanca’da nasıl olur hiç bilmiyorum. ama bir hevestir gidiyor. 

mesela tam 2 haftadır önce okul sonra iş sonra da derse gitmeyi başardım. hatta pazar günü sırf sözlük almak için taksim’e çıktım. kendimi heveslendirmek için günün birinde italya’da olmayı hayal ediyorum. Çok canım isterse kalıyorum. Açıyorum bir irmik helvacısı. İtalya’nın dondurmasıyla bizim helvayı birleştirip servis ediyorum. Böyle böyle kendime teşvik.

zaten büyümenin en zor şeyi de kendi kendine faydalı olma çabası. küçükken çok meraklı olduğumuz haller vardı ya hani, her işi kendimiz yapalım, kimse karışmasınlar. işte bazen o günleri özlüyorum. işe gitmesen kendine, okumasan kendine, yemesen kendine. bu aralar sabah kahvaltısı etmek yerine kahve sigara içerken bile kendimle bir hesaplaşma hali. sağlığını düşün. kendi kendime sağlığımı düşünüyorum, açıyorum dolabı 3-5 kahvaltı… 

neyse italyanca öğreniyorum işte. annem duyunca hemen ‘gideceksin demi’ dedi. O ses tonunu ancak benim yapmak isteyip kafama koyduğum, onun da endişelendiği zamanlarda duyarım -ben ağaca tırmanırken arkamda dikilip tutmadan ‘çıkabiliyorsun demi’ derken de aynı sesi vardı,endişeli, meraklı, güvenli, anaç-. aslında gitmek fikri aklımda yokken bu ses tonu beni biraz düşündürdü açıkçası. ama şimdi bunları düşünmüyorum. şu sıralar hangi hayale uzansam elimde kalıyor. yok bu sefer tamamen öylesine. su bulur yolunu. en olmadı decameron’u italyanca okuyabildiğimi görmek yeter.

La vita!